ალექსანდრე ჭავჭავაძე Print E-mail
ავტორი ვებ-მასტერი   
შაბათი, 07 მარტი 2009 00:53
ალექსანდრე ჭავჭავაძე
ილია ჭავჭავაძე

Его стихов пленительная сладостъ

Пройдет веков завистливую далъ.

პუშკინი.


მისი ლექსი შვებით, ლხენით

ხან მეჯლისში მოჰფრინდება,

გულს ჩაგეკვრის, ჰლაღობს, ჰხარობს,

გამღერებს და ამღერდება;


ხან ღონდება ნაზ ქალსავით

უიმედო სიყვარულით,

ხან იფეთქებს ჭაბუკსავით

და განდევნის სევდას გულით;


ხან ბუჩქებში მიმალული

ჰზის მარტო, ვით იადონი,

შეჰყეფს სატრფოს გულსაკვდავად,

ტრფობის ისრით განაწონი;


ხან ჰრბის ველად, მარტო ჰგალობს

უდაბნოში, ვითა მწირი,

შეჰკვნესს შავ-ბედს ქვეყნისასა,

ქვეყნისათვის ანატირი;


ხან დაჰყურებს ნაღვლიანად,

დაფიქრებით გოგჩის ტბასა

და ემდურის მწვავის მოთქმით

დაუდგრომელ დროთ ბრუნვასა...


1860 წ.